Showing posts with label கவிதை. Show all posts
Showing posts with label கவிதை. Show all posts

Saturday, July 17, 2021

வரமும் சாபமும்

காலை நடையில் கடவுளைச் சந்தித்தேன்

மென்னோட்ட வியர்வையுடன் மெல்லச் சிரித்தவர்

தோளில் கையிட்டுத் தோழமை காட்டினார்

தேநீரின் கதகதப்பில் கதைக்கத் தொடங்கினோம்


எல்லாமறிந்தவரிடம் என்குறைகள் சொல்ல மனமில்லை

விந்தையான வினாக்களில் ஒன்றை வீசினேன்

அளித்த வரத்திலும் சாபத்திலும் நினைவிலிருப்பது எது?

நடுக்கடலின் அமைதியுடன் நுண்மையாக நகைத்தார்


கரிய பெரிய ஈருருளியில் வந்தவரொருவர்

அறிமுகம் இல்லாதிருந்தும் வினவப்படாமலும்

தன்னறிவைப் பற்றித் தற்பெருமை பேசினார்

தன் செல்வச்செழிப்பையும் செல்வாக்கையும் சிலாகித்தார்


குவளையெடுக்க வந்த கடைக்காரரோ அலுத்துக்கொண்டார்

படிப்பு இல்லாததையும் ஏமாளியாய் இருப்பதையும்

புலம்பிப் போக - மலங்க மலங்க விழித்தேன்.

கடவுள் குறும்பாய்ச்சிரிக்க - என்னைமீறிப் பேசியதென் வாய்.


"ஈருருளிக்காரின் அறிவு, வளம் - வரம்.

கடைக்காரரின் அறியாமை, அலுப்பு, சாபம்"

குழவியுளறல் சுவைக்கும் தாயாய் முகங்கனிந்து 

எதிர்வந்தென் இமைகளை மூடினார் தன் விரல் கொண்டு.


உண்ணாமல் உறங்காமல் நாளும் கைபேசி வெறித்துச்

சிறிதையும் பெரிதையும் எண்ணியுழன்றார் பெருமைவான்.

சுற்றத்துடன் இன்கதைபேசி, கடைமூடி, குடும்பத்துடன் உண்டு, 

மகளையும் நாய்க்குட்டியையும் மடியில் வைத்தே உறங்கிப்போனார் கடைக்காரர்.


குழம்பிய குட்டையாய் நான் - பேசினார் பரம்பொருள்.

மனிதர் வைக்கும் அளவைகள் அவர்தமக்கே விளங்குவதில்லை.

வரமென்றும் சாபமென்றும் நானேதும் தருவதில்லை.

வாழ்க்கையென்னும் விளையாட்டைக் காண்பதன்றி நானேதும் செய்வதில்லை. 


வரமும் சாபமும் மெய்யும் பொய்யும்

நீதியும் அநீதியும் நல்லதும் அல்லதும்

உம் மனச்சாளரக் கண்ணாடி வண்ணங்களன்றி வேறில்லை.

ஆழமான சிரிப்புடன் விடைகொடுத்தார் கடவுள்.


--

"காட்டு மஞ்சரி இணைய இதழின் ஜூலை'21 பதிப்பில் வெளியான வரிகள்.

http://www.mannankadu.org/kaattumanjari

Sunday, April 4, 2021

முதிர்வு


தலையின் நரையும்

தோலின் திரையும்

முதுகின் மூப்பும்

மானுட வாழ்வின்

நிறைக்குக் குறிகைகள்.


எளியோரின் எளிமையும்

வலியோரின் வலிமையும்

கானலேயெனக் காட்டும்

மூப்பும் இறப்பும்

இயற்கை வைத்த அறுதிகள்.


முதிர்ந்த கனியின் விதைக்குள்ளும்

உறங்குகின்றன பல கனிகள்.

இறக்கும் மனிதர் வாழ்வேதான்

அவர் அடுத்த தலைமுறைக்கு

இடும் கொடைகள்.

Thursday, August 30, 2018

மெய்த்திருப்பது எதுவோ

நில்லாது நிலையாது
ஓடும் வாழ்வினிலே
காலம் கடந்திடினும்
மாறிலியாய் இருப்பதென்னவோ...

அன்பு, புகழ், செல்வம் என
எல்லாமே மாறுகையில் - எதும்
மாறாதிருக்க வேட்கை கொள்ளல்
நீர்க்குமிழியில் நிரந்தரம் நாடுதலே.

எல்லாம் நீர்க்குமிழியெனில்
எதுவும் மாறுமெனில்
மெய்த்திருப்பதெதுவோ?
மெய்யென்றொன்றுண்டோ?

நீரில் எழுந்து உடையும் வரை
குமிழி மெய் தானே...

இல்லாதிருந்தபின் எழுந்து
பின் உடைந்து இல்லாததாகும்
குமிழி - அது வாழும் வரை
மெய்யன்றோ

உணர்ச்சி உறவு உடமைதனில்
மாறிலிகள் தேடாமல்
கிட்டும் நேரமே அது மெய்யென்று
தாமரையில் தண்ணீராய் இன்புற்று வாழ்ந்திடுவோம்...

Thursday, May 31, 2018

தாய் மனம் - Mother's heart

These are verses every parent, mother in particular can related to.  Thanks for reading :-)

உடலுள் ஒரு பாகமாய்
எனக்குள் வளர்ந்து - என்
உயிரின் நுண்ணுருவாய்
எந்தன் கைசேர்ந்தாய்

வயிற்றுள் புழுபோல்
வளைந்து நெளிந்தது
விந்தையாய் இன்று
வேலை பல செய்யுது

கோபத்தின் உச்சியில் நான்
மதியிழக்கும் நொடிக்கடுத்தே
கொஞ்சியெனை குளிர்விக்கும்
மாயம் நீயே அறிவாய்

ஆத்திகரின் வேண்டுதல்
அன்னை தந்தை ஆவதே
நாத்திகரும் கடவுள் காண்பர்
குழவி துயில் அழகிலே

உன் சிரிப்பு அழுகை வலி
பன்மடங்காய் நானுணர
உன் உணர்ச்சிமிகை காட்டும்
கண்ணாடியாய் சுயம் தொலைத்தேன்

Translation:
Having grown as a part of myself, you reached me as a miniature of my soul.

That which wriggled inside my tummy is surprising me with many actions.

After getting me insane with anger, you trick to cool me down with cuddles.

Theists wish to become parents. Even atheists feel God in a sleeping baby.

I feel your laughter, crying and pain manifold. I have lost myself being a mirror showing your feelings in amplification.

Monday, May 21, 2018

மறவோம் மறவோம்

This is a fast piece written today.  Can be labelled philosophical or spiritual.

Though these sort of ideas in me lack depth, i found it very meaningful to pen this down. May seem half baked to a spiritually great person. But still coming up with verses like these is my new found joy.

Hope it is relatable and evokes deep thoughts.

உடலென்னும் பாத்திரத்தில்
உலகுக்குள் நுழைகிறோம்
உடலன்று நான் என்ற
உண்மையை மறக்கிறோம்

பாத்திரத்தால் வந்த கதையில்
பல பாத்திரம் ஏற்கிறோம்
வரும் போகும் பாத்திரங்கள்
சொந்தமாக நினைக்கிறோம்

வந்த போதும் போகும் போதும்
கர்மமன்றி கையில் ஏதுமன்று
இடைப்பட்ட காலத்தில்
மேலும் கர்மம் சேர்க்கிறோம்

ஆணென்றும் பெண்னென்றும்
அரசனென்றும் ஆண்டியென்றும்
தமதென்றும் பிறரதென்றும்
மாயையிலே கிடக்கிறோம்

கதை முடிந்த பின்னே
கையிலேதும் நில்லாத போது
பொருளாசை பொறாமை
போட்டிகள் தான் ஏனோ

கதை முடியும் வரையிலே
கருணை அன்பு காட்டியே
கதை மாந்தர் மகிழவே
கதை வளர்ப்போம்  இனிமையாய்.

Thursday, May 17, 2018

Lyric mania

Life has taken a steep turn, for the better. Am a stay at home mom now and experiencing joy, toil etc to the bits; and loving it.

This has revived my literary(!!!???) interests and i'm coming up with short poems, lyrics or write ups or whatever you call them, now and then.

The following two situations were given by my friend Viji. Whether the write ups do justice to the situations is left to you :-)

No bashing please.. Look at it only as a try from an amateur :-)

Situation 1:
Male version: this character is a desperate graduate, no vision of future but with spirit to do something. Four lines of youthful, confused, gonna win kinda song.

குழப்ப மேகங்கள் குலைக்க முயன்றாலும்
வெற்றிக் கதிர் வீசுதல் திண்ணம்
அஞ்சாமல் வீறுநடை போடுவேன் எந்நாளும்
பயணம் என்னை பலவிதம் பலமாக்கும்

Meaning:
Despite the clouds of doubts
Sunshine of victory is certain.
I will walk fearlessly everyday
in this journey which will strengthen me

Situation 2:
Old lady.. Resting, rejoicing her journey of life.. In a evening..

எத்தனை மாலைகள் இதுபோலே
இனிதே காண்பேன் இனிமேலே
கருணை காதல்அன்பு என
கனிந்து நின்றேன் கதவருகே
கடவுள் கூப்பிடும் நொடியினிலே
கடந்து போவேன் வான்மேலே
அவன் காலடியதனில் இளைப்பாறி
கரைந்து போக வழி கேட்பேன்

How many more such evenings
Am i going to experience joyfully..
With kindness and love
I stand ripened near the door (of my life)..
When God beckons
I will fly towards the sky...
I will rest in his foot
And ask him the way to become one with him.

Thanks for reading :-)

Monday, May 20, 2013

தோல்விச்சிரிப்பு

தாய் ஒரு கையில் தந்தை ஒரு கையிலென
அலையைக் கண்டு குதித்தெழும்பும் குழந்தையிடம்
தோற்றுத் திரும்புகையில் சிரிக்கிறது கடல்,
ஏக மகிழ்ச்சியாய்...

கடலும் கடவுளும்

தாய் தந்தை கைபிடித் தெகிறி,
அலைகளென் கால்கள் தொடவிடாமல் சிரித்தேன்
மூன்று வயதில்.

மணல் கோபுரம் கட்டி
ஓடிவந்ததை உதைத்திடித்தேன்
ஐந்து வயதில்.

ஓடிப்பிடித்தாடி நண்டுபிடித்து
செல்லுமிடமெல்லாம் மணலிறைத்தேன்
பத்து வயதில்.

நீரில் புரண்டு பிசுபிசுத்து
காற்றிலும் கரிப்பே ற்றினேன்
பதினைந்து வயதில்.

காதல் குடை பிடிக்க காதலன் கைபிடித்து
ஈர மனதுடன் பாதம் நனைத்தேன்
இருபது வயதில்.

இப்போது
பிள்ளை மணல் கோபுரம் கட்ட,
கடல் குடிக்கின்றன என் கண்கள்.

மாறும் மனிதரின் மாற்றங்கள் கண்டும்
மாறாமல் மௌனிக்கிறது கடல்,
கடவுளைப் போல.

Sunday, September 11, 2011

மழை

வானம் கொண்ட காதலால்,
நாணம் கொண்ட பூமிப்பெண்,
போர்த்திக்கொண்டாள் பச்சைப்பட்டாடை...

நினைவுகள்...

"தோட்டத்தில் பிடித்த பட்டாம்பூச்சிகள்,
தோழர்களுடன் உடைத்த பம்பரங்கள்,
திருட்டுத்தனமாய்க் கண்ட திரைப்படங்கள்,
திரும்பிப் பார்த்த கன்னியர்கள், ..."
என வளர்ந்த என்
எழுபது வயது தாத்தாவின்
கதைகளில் இல்லாத
"மதிப்பெண்கள்,
கூட பயில்பவரின் பொறாமைகள்,
பாட்டு, நடன போட்டா போட்டிகள்,
நேர்முக தேர்வுகள்"
கூறின
இலக்கற்ற தேடல்களில்
நான் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கும்
கணக்கற்ற இன்பங்களின்
எண்ணிக்கை...



Tuesday, August 30, 2011

வாழ்க்கை, காதல், வெங்காயம்...

தேடலில் மிஞ்சுவது
கண்ணீரும் வெறுமையுமே...
மகிழ்ச்சிக்கு ஒரே வழி
முழுமையை ரசிப்பதே...




அருமை பெருமை

தனிமையின் வெறுமை
நிரம்பி வழிய என்னகம்...
சொன்னதுன் அருமை
நினைவெல்லாம் உன் முகம்...

Monday, April 11, 2011

தேவை















முகநக நட்டு
முதுகில் குத்தி
மூர்க்கமாய்த் தாக்கும்
வாழ்விற்கு தேவை
முகமுடிகள் பல...
அல்லது 
ஆமை போல்
கூடாவது...

எப்படி சொல்வது...






















பெற்ற மதிப்பெண்ணும்,
பெறாத சம்பளமும்,
அழகற்ற உடைகளும்,
அணியாத அணிகலனும்
பாராமல்...
உணவிட்டு,
புரியாமொழி பேசி,
கொஞ்சமாய் கொஞ்சும்
என்னை...
எனக்காக விரும்பும் உன்னை...
என்னவென்று நான் சொல்ல...

Thursday, February 24, 2011

நிரந்தர மகிழ்ச்சி


புதிதாய்ப் பிறந்த போது
தாயின் அரவணைப்பாய்த் தொடங்கி...
தெருவோர விளையாட்டுகளாய்
மூலைக்கடை குச்சி மிட்டாயாய்
தீபாவளி பட்டாசுகளாய்
வாங்கா அடிகளாய்
நண்பரின் அருகாமையாய்
கல்லூரி இளமைக் குறும்புகளாய்...
மாறி மாறி...
தற்போது,
ஜன்னலோர பண்பலைப் பயணமாய்
மகிழ்ச்சி...
தேவைகள் மாற
மகிழ்ச்சியும் முகமூடி மாட்டியது...
தேவைகள் இல்லாத தேவை
தீர்ந்தால் கிட்டுமோ...
நிரந்தர மகிழ்ச்சி???

Wednesday, December 29, 2010

கடல் கடந்து...

மூச்சடைக்க அடைக்க
என்னறைக் காற்றில்
தனிமை...

கல்லாய் கனத்துப்போய்
கரைய மறுக்கும்
வினாடிகள்...

எப்போதும் முகம்நோக்கி
விழித்திருந்து வெறுப்பேற்றும்
கணிப்பொறி...

நட்ட செடியின் மலரும்
நாலு வயது மகனும்
மேசையில் பின்னணி...

கண்ணீரையும்
கண்ணீர் துடைப்புகளையும்
கடத்தா தொலைபேசி...

உறவினர் பேராசையுடன் நெருங்க,
மனைவி பெருமைபொங்க சிரிக்க,
விடுமுறையில்
என்னை
"மாமா" என்றழைத்தான் மகன்
"அப்பா" தொலைபேசியில் தான் பேசுவாராம்.

Saturday, October 30, 2010

கவிதையோ???

சமத்துவம்

*கூரையையும் காரையையும்
நனைத்து இணைத்து
சிரித்தது மழை.

தேர்தல் காலம்

*கருப்பு வெள்ளையில்
வாழ்விருக்க
வீட்டுச் சுவரில்
வண்ணச்சிதறல்.

Thursday, September 30, 2010

பின்னோக்கி ஒருநாள்

Dear comrades of ChancyCSE... 
A great opportunity to rewind our lives.
Reviving the unity and togetherness of the four happiest years on October 9th!!
Expecting you all @ Periyar Maniammai University on that great day!!!

நாலு வருடங்கள்...
ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருந்த நம் வாழ்க்கைகள்
பொறுப்புகள் ஏதுமின்றி நம் எண்ணங்கள் 
பெயர்கள் தாங்கி அழகான மேஜைகள்
பல கைகளுக்கு இடமளித்த உணவுப் பொட்டலங்கள்
வகுப்பு நடக்க விழிகள் செய்த வெளிநடப்புகள்
பாடாத வாய் பாட, ஆடாத கால் ஆட, வெளியூர்ப் பயணங்கள்
தோழமையின் முழுப் பொருள் சொன்ன கண்ணீர்த்துளிகள்
வேற்றுமையில் ஒற்றுமை கண்ட உழைப்புகள்
மூன்று முறை விட்டுக்கொடுக்கா கோப்பை 
தொலைத்த தூக்கங்களால் கல்லூரி விழாக்கள் 
சிக்கி முக்கி நெருப்பாய் பூசல்கள்
தூற்றியவர்களையும் போற்றவைத்த நம் திறமைகள் 
பொறுப்புகள் ஏதுமின்றி நம் உள்ளங்கள்  
நம்மில் ஒருவராயிருந்து அரணான கவிதைமகள் 
தேர்வின் போது மட்டுமே நம் ஸ்பரிசம் பெற்ற புத்தகங்கள் 

காலத்தின் ஓட்டத்தில்... 
மென்பொருள் வல்லுனராய் சிலர் 
பொறியியல் ஆசிரியராய் சிலர் 
காதல் மனைவியாய் சிலர் 
இன்னும் மாணவியாய் பலர். 

காலச் சக்கரம் பின்னோக்கி சுழலாதா?
தொலைத்த நாலு வருடங்களில் 
மீளாதா???
ஒரு நாளேனும்...

அதே பழைய 
குறும்புக்காரியாய்
சண்டைக்காரியாய்
பொறுப்பில்லா ஜென்மமாய் 
வாயாடியாய் 
கோபக்காரியாய் 
மாற மாட்டோமா???
ஒரு நாளேனும்... 

மீட்டெடுக்கின்றனர்
கடவுளும் 
கவிதை மகளும்
அந்நாட்களில் ஒன்றை...

நம் வருகை
அவர் மீட்புக்கும் 
அவர் மீட்பு 
நம் வருகைக்கும் 
அழகூட்டட்டும்...

வருமோ...
இன்னுமோர் மீட்பு ???
யானறியேன்...

--

Thursday, September 23, 2010

முடியாத் தேடல்

அம்மாவுக்கு செல்ல மகள்...
அப்பாவுக்கு வாயாடிக் கழுத ...
தம்பிகளுக்கு ஏமாந்தாங்குளி...
தோழிகளுக்கு சண்டைக்காரி...
(சில)ஆசிரியர்களுக்கு தூங்குமூஞ்சி...
உடன் படிப்பவர்களுக்கு ஆர்வக்கோளாறு...
ஆனால்
23 வருடங்கள் தேடியும்
கண்டுகொள்ளவில்லை நான்...
எனக்குள் இருக்கும் என்னை...

Thursday, September 2, 2010

அழகி

கயலென விழி
கருங்காடென கூந்தல்
தங்கமென தேகம் 
கொடியென இடை 
அன்னமென நடை
சங்கீதமென சிரிப்பு 
எதுவும் அழகு தரவில்லை - 
வெகுளியாய் விழித்த கிராமத்தானை 
ஏளனமாய் ஏறிட்டவளுக்கு.

Pages